Biała Góra

Biała Góra (518 m n.p.m.) – góra znajdująca się w paśmie Gór Słonnych, najwyższe wzniesienie grupy Orlego Kamienia Pasma Olchowieckiego w zachodniej części Gór Sanocko-Turczańskich, wznosi się bezpośrednio nad Sanokiem. W źródłach historycznych góra wspomniana po raz pierwszy w roku 1549. W centralnej partii wzgórza zalega las liściasty o charakterze Querco-carpinetum.

Na mapach istnieje pewna niekonsekwencja nazewnicza, przypisująca nzawę "Orli Kamień" opisywanej tu najwyższej kulminacji tego masywu, podczas, gdy dotyczy ona wierzchołka 510 ok 1 km na wschód od niego, a przede wszystkim znajdującym się tam ostańcom piaskowcowy.

Na jednej z bocznych odnóg, głównego wzniesienia, na wyraźnej kulminacji o wysokości ok 470 m n.p.m. znajduje się dobrze zachowane grodzisko . Jest to grodzisko owalnego kształtu z rowem i wałem, na którym odkryto również ślady osadnictwa z XII— XIII wieku. Grodzisko nosi ślady zniszczenia w walce (ślady spalenia, liczne groty z broni miotającej) datowane na początek XIVw. kojarzone w walkami nadgranicznymi z czasów Kazimierza Wielkiego bezpośrednio przed przejęciem tych terenów przez Królestw Polskie (1340r.). Zapewne była to pomocnicza warownia, osłaniająca przeprawę przez San. Poniżej Zamczyska u podnóża góry na rozległej tarasie rzeki San i na stokach Białej Góry odkryto ślady osadnictwa z kręgu kultury celtyckiej z dużym wczesnośredniowiecznym podgrodziem. W miejscu tym położony jest obecnie park etnograficzny.

Na północny zachód od Białej Góry leżą tzw. Orle Góry. W lesie miejskim na Białej Górze znajduje się po północnej stronie murowana studnia, której historia zgodnie z przekazem sięga panowania królowej Bony, matki Zygmunta Augusta, i stąd Królewską Studnią (niem. Königsbrünndl) zwanej.

Biała Góra (518 m n.p.m.) – góra znajdująca się w paśmie Gór Słonnych, najwyższe wzniesienie grupy Orlego Kamienia Pasma Olchowieckiego w zachodniej części Gór Sanocko-Turczańskich, wznosi się bezpośrednio nad Sanokiem. W źródłach historycznych góra wspomniana po raz pierwszy w roku 1549. W centralnej partii wzgórza zalega las liściasty o charakterze Querco-carpinetum.

Na mapach istnieje pewna niekonsekwencja nazewnicza, przypisująca nzawę "Orli Kamień" opisywanej tu najwyższej kulminacji tego masywu, podczas, gdy dotyczy ona wierzchołka 510 ok 1 km na wschód od niego, a przede wszystkim znajdującym się tam ostańcom piaskowcowy.

Na jednej z bocznych odnóg, głównego wzniesienia, na wyraźnej kulminacji o wysokości ok 470 m n.p.m. znajduje się dobrze zachowane grodzisko . Jest to grodzisko owalnego kształtu z rowem i wałem, na którym odkryto również ślady osadnictwa z XII— XIII wieku. Grodzisko nosi ślady zniszczenia w walce (ślady spalenia, liczne groty z broni miotającej) datowane na początek XIVw. kojarzone w walkami nadgranicznymi z czasów Kazimierza Wielkiego bezpośrednio przed przejęciem tych terenów przez Królestw Polskie (1340r.). Zapewne była to pomocnicza warownia, osłaniająca przeprawę przez San. Poniżej Zamczyska u podnóża góry na rozległej tarasie rzeki San i na stokach Białej Góry odkryto ślady osadnictwa z kręgu kultury celtyckiej z dużym wczesnośredniowiecznym podgrodziem. W miejscu tym położony jest obecnie park etnograficzny.

Na północny zachód od Białej Góry leżą tzw. Orle Góry. W lesie miejskim na Białej Górze znajduje się po północnej stronie murowana studnia, której historia zgodnie z przekazem sięga panowania królowej Bony, matki Zygmunta Augusta, i stąd Królewską Studnią (niem. Königsbrünndl) zwanej.

Szlaki turystyczne

Sanok – Orli Kamień – Słonna (639 m n.p.m.) – Przysłup – Rakowa – Chwaniów – Roztoka, dalej przez Pogórze Przemyskie do Przemyśla

Sanok – Orli Kamień (510 m n.p.m.)

Szlak Architektury Drewnianej Sanok – Międzybrodzie – Orli Kamień – Mrzygłód – Ulucz – Dobra – Hołuczków – Słonna (639 m n.p.m.) – Granicka – Sanok