Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Siennicy Różanej, murowany, otynkowany kościół, w stylu neogotyckim zbudowano w latach 1840–1844 z fundacji hrabiego Jana Poletyłło. W 1910 r. przebudowany według projektu Stefana Szyllera.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Siennicy Różanej, murowany, otynkowany kościół, w stylu neogotyckim zbudowano w latach 1840–1844 z fundacji hrabiego Jana Poletyłło. W 1910 r. przebudowany według projektu Stefana Szyllera.

Historia

Pierwszy kościół drewniany

W połowie XV w. rozpoczęto starania o utworzenie parafii siennickiej. Erekcja parafii nastąpiła w czerwcu 1468 r. Pierwszy drewniany kościół i parafię zbudował Mikołaj z Wojcieszkowic. Dodatkowo uposażył parafię w 1 łan pola, ogrody, sadzawki i prawo do pobierania dziesięcin z niektórych okolicznych wiosek. Przy kościele istniał szpital dla ubogich i szkoła.

W 1607 drewniany kościół został odbudowany przez Jakuba Siennickiego ówczesnego właściciela Siennicy Różanej.

W 1648 podczas Powstania Chmielnickiego kościół został ograbiony i spalony razem z miejscowością.

Drugi kościół drewniany

W 1668 kościół drewniany został odbudowany z inicjatywy księdza Poświatowskiego wspieranego przez p. Blinowskiego. Świątynia ta została konsekrowana w roku 1682 r. przez biskupa Jacka Święcickiego. Kościół został wyposażony w trzy ołtarze. W ołtarzu umieszczono obraz przedstawiający Najświętszą Marię Pannę z Dzieciątkiem. Przy kościele zawisły dwa duże dzwony i sygnaturka, która zachowała się do obecnych czasów.

Trzeci kościół drewniany

W 1744 zniszczony drewniany kościół rozebrano i w jego miejsce postawiono nowy drewniany budynek. Kościół został następnie rozbudowany w 1778 r. Budowę trzeciego kościoła nadzorował ksiądz Józef Lisiecki.

Kościół murowany

W latach 1840–1844 hrabia Jan Poletyłło ówczesny dziedzic Siennicy Różanej wybudował murowany kościół z kamienia i cegły, otynkowany, w stylu neogotyckim.

W 1849 r. odbył się remont dachu świątyni.

W 1882 r. przy kościele wybudowano murowaną dzwonnicę.

W 1910 r. kościół został przebudowany według projektu architekta Stefana Szyllera.

Architektura

Bryła budynku

W latach 1840–1844 wybudowano neogotycki, jednonawowy, otynkowany obiekt murowany z cegły. Nawa budynku wzniesiona na rzucie prostokąta, od południa kwadratowa kruchta. Prezbiterium kościoła jest węższe, trójbocznie zamknięte, z zakrystią od zachodu i kruchtą od wschodu. Dwuspadowy dach budynku kryty blachą.

Wystrój wnętrza

Ołtarz główny kościoła z poł. XVIII w. w stylu rokoko, z późnobarokowymi rzeźbami św. Piotra i św. Pawła. W części środkowej ołtarza obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1 poł. XVII w.

• Tabernakulum z ok. poł. XVIII w.
• Antepedium z płaskorzeźbą z przedstawieniem Ostatniej Wieczerzy z XX w., ludowe.
• Obrazy:
  • Najświętszej Marii Panny Niepokalanie Poczętej z XVIII w.
  • św. Antoniego Padewskiego z XVIII w.
• Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, ludowa.
• Krzyż procesyjny z poł. XVIII w., rokokowy.
• Monstrancja z XVIII w. Barokowa.
• Kielich z 1 poł. XVIII w., barokowy.
• Pacyfikał z ok. poł. XVIII w.
• Sześć ornatów XVIII i XIX w.

Otoczenie

Przy kościele znajduje się cmentarz otoczony murem z czterema kapliczkami oraz dzwonnicą z 1882 r.