Zamek w Złotorii

Zamek w Złotorii – zamek położony w Złotorii, u ujścia Drwęcy do Wisły, powstały w połowie XIV w., jedna z ważniejszych warowni w strefie konfliktów polsko-krzyżackich, obecnie w stanie ruiny.

Zamek w Złotorii – zamek położony w Złotorii, u ujścia Drwęcy do Wisły, powstały w połowie XIV w., jedna z ważniejszych warowni w strefie konfliktów polsko-krzyżackich, obecnie w stanie ruiny.

Historia

Budowa zamku wyszła z inicjatywy Kazimierza Wielkiego, który docenił strategiczny punkt u zbiegu Drwęcy i Wisły, skąd można było kontrolować działania Krzyżaków w Toruniu. Zamek wzniesiono w 1343 r. na miejscu gródu książąt mazowieckich, który istniał od czasów wczesnego średniowiecza. Po śmierci Kazimierza Wielkiego zamek przejął książę Władysław Biały, kandydat do korony polskiej. W czasie walk o warownię w 1377 r. w wyniku odniesionych ran zmarł Kaźko Słupski. W latach 1379-1392 zamek należał do Władysława Opolczyka, który otrzymał go od Ludwika Węgierskiego wraz z ziemią dobrzyńską i częścią Kujaw. Jego dobre stosunki z Krzyżakami sprawiły, że zamek został oddany w zastaw zakonowi. W 1404 r. na mocy ugody z Raciąża wykupił go Władysław Jagiełło. 2 września 1409 r. po ośmiodniowym oblężeniu przez Krzyżaków został zdobyty i dodatkowo zniszczony na rozkaz wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena. Drugi pokój toruński ostatecznie przyczynił się do utraty militarnego znaczenia zamku w Złotorii. Na początku XIX w. uległ częściowej rozbiórce, której zaniechano z powodu bardzo mocnej zaprawy użytej do budowy.

Budowa

Zamek miał charakter gotycki, jako budulca użyto mocno palonej cegły. Wzniesiony został na planie wydłużonego prostokąta, składał się budynku mieszkalnego, otoczonego murem dziedzińca, oskarpowanej wieży obronnej oraz przedzamcza. Od wschodu otoczony fosą. Powierzchnia zamku wynosiła ok. 1750 m². Zachowane obecnie elementy to fragment kwadratowej wieży w dwóch kondygnacjach, część murów obwodowych i murów przedzamcza.