Łysa Góra

Łysa Góra – niewielkie niezalesione wzniesienie, w granicach administracyjnych miasta Błonie (północno-wschodnia część), położone na Równinie Łowicko-Błońskiej, na wschodniej krawędzi doliny rzeki Utraty.

Łysa Góra jest będące owalnym stożkowym grodziskiem średniowiecznym. Od XII wieku istniał tu gród, uważany za poprzednika Błonia, w XIII i XIV w. był siedzibą kasztelanii. Gród był ufortyfikowany (wały ziemne, fosa), znajdowała się tu też ufundowana przez Bolesława Krzywoustego czworoboczna wieża – palatium. W grodzisku archeolodzy odnaleźli m.in. pozostałości warsztatu jubilerskiego. Od grodziska do grodu, czyli jak archeolog ożywia przeszłość To, co nam wydaje się naturalnym wzgórzem, dla archeologa może okazać się dawnym grodem…

- gród z XII-XIII w. - zamek/dwór z XIII w.

BŁONIE - miasto na Równinie Łowicko-Błońskiej, na zachód od Warszawy. Gród z XII - XIII w. Badania archeologiczne stwierdziły, że gród wczesnośredniowieczny składał się z dwu członów o wymiarach 100 na 120 metrów otoczonych wałem drewniano-ziemnym: obronnego stożka o wymiarach 8 na 18 metrów i wysokości około 8 metrów, oddzielonego od pozostałej części wałem i fosą, oraz podgrodzia, gdzie znajdowały się pomieszczenia mieszkalne. Gród w Błoniu wiąże się niekiedy z ośrodkiem kasztelańskim w Rokitnie wzmiankowanym w 1282.

Izabela Galicka nadmienia nawet, że w Błoniu badania archeologiczne ujawniły pozostałości po obszernym, prostokątnym domu mieszkalnym i stożek pod wieżę obserwacyjno-strażniczą. W czasie wykopalisk znaleziono tu relikty tego budynku w części północnej wykorzystujące częściowo wały grodziska; murowana ta rezydencja wyróżniała się bogatym wystrojem architektonicznym. W części południowej znaleziono relikty drewnianej wieży obserwacyjnej na kamiennym fundamencie. Rewizja budowlana z 1574 r. potwierdza tu istnienie drewnianej kurii.

Wzniesienie tej fortalicji należy wiązać z księciem Siemowitem, synem Konrada I, który fortyfikował granice swojej dzielnicy (Mazowsze Czerskie) przed ekspansją swojego starszego brata, księcia Bolesława (Mazowsze Płockie). Książę Siemowit ufortyfikował przedpole Puszczy Kampinoskiej: od zachodu były to gródek w Trojanowie 1 km od Sochaczewa położony przy ujściu Utraty do Bzury, dalej strażnica w Błoniu-Osieku, od północy podwójne wały Zamczyska, od wschodu dwór obronny na Jazdowie, gdzie w noc świetojańską 1262 r. książę został zamordowany. Grodzisko w Błoniu jest dobrze widoczne z szosy Warszawa-Poznań.

Kilka kilometrów od brwinowskich wykopalisk na północ, pod Błoniem znajdują się pozostałości ciekawego grodziska z XI wieku ROKIITNO zwanego też Łysą Górą. W czasach zamierzchłych grodziszcze prasłowiańskie, później kasztel obronny, siedziba kasztelana .W grodzie i na podgrodziu piękna przedmioty tworzyli dla książąt i wielmożów artyści rzemieślnicy, członkowie cechu rzemieślników złotników.

Grodzisko - w miejscu dawnego kasztelańskiego grodu. Podczas prac archeologicznych odnaleziono na nim relikty ceglanego budynku ze śladami charakterystycznej dla 2. ćwierci XIII w. obróbki nacięciami ukośnymi lub w jodełkę. Fundatorem mógł być książę Konrad Mazowiecki lub jego syn Siemowit I Łysa Góra – niewielkie niezalesione wzniesienie, w granicach administracyjnych miasta Błonie (północno-wschodnia część), położone na Równinie Łowicko-Błońskiej, na wschodniej krawędzi doliny rzeki Utraty. Łysa Góra jest będące owalnym stożkowym grodziskiem średniowiecznym. Od XII wieku istniał tu gród, uważany za poprzednika Błonia, w XIII i XIV w. był siedzibą kasztelanii. Gród był ufortyfikowany (wały ziemne, fosa), znajdowała się tu też ufundowana przez Bolesława Krzywoustego czworoboczna wieża – palatium. W grodzisku archeolodzy odnaleźli m.in. pozostałości warsztatu jubilerskiego. W najdawniejszych czasach ludzie mieszkali w osadach, wsiach i grodach. Grody były warowniami otoczonymi wałami z ziemi wzmocnionymi ostrokołem zbudowanym z zaostrzonych drewnianych pali. Do grodu przylegało podgrodzie - osada, której mieszkańcy (kupcy, rzemieślnicy, chłopi) pracowali na użytek grodu. Władzę w grodach w imieniu księcia sprawowali kasztelanowie (panowie grodowi). Ich władza rozciągała się też na cały przyległy teren. W ten sposób, poprzez system grodów, władca mógł (za pośrednictwem kasztelanów) kontrolować terytorium całego kraju. W czasach bez telewizji, telefonii i łączności satelitarnej było to szczególnie użyteczne, gdyż panujący nie był w stanie przebywać jednocześnie w kilku oddalonych dzielnicach państwa. Władza książęca, reprezentowana przez jego urzędników, mogła jednak dotrzeć do odległych od centrum terenów. W ten sposób grody były ośrodkami administracji państwowej jako siedziby księcia lub jego urzędników. Bezpieczeństwa grodu strzegła drużyna składająca się z wojów. Inną funkcję pełniły grody w momentach zagrożenia bezpieczeństwa państwa. Zbudowane jako umocnione warownie, stanowiły ogniwa systemu obronnego. Chroniła się do nich okoliczna ludność wiejska i były one naturalną zaporą dla obcych wojsk. Z myślą o obronnej funkcji grodów budowano je w miejscach niedostępnych: w zakolach rzek, na wzgórzach, w pobliżu jezior, wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu jako dodatkowe wzmocnienie obronności (fosy, wały ziemne).

Łysa Góra – niewielkie niezalesione wzniesienie, w granicach administracyjnych miasta Błonie (północno-wschodnia część), położone na Równinie Łowicko-Błońskiej, na wschodniej krawędzi doliny rzeki Utraty.

Łysa Góra jest będące owalnym stożkowym grodziskiem średniowiecznym. Od XII wieku istniał tu gród, uważany za poprzednika Błonia, w XIII i XIV w. był siedzibą kasztelanii. Gród był ufortyfikowany (wały ziemne, fosa), znajdowała się tu też ufundowana przez Bolesława Krzywoustego czworoboczna wieża – palatium. W grodzisku archeolodzy odnaleźli m.in. pozostałości warsztatu jubilerskiego. Od grodziska do grodu, czyli jak archeolog ożywia przeszłość To, co nam wydaje się naturalnym wzgórzem, dla archeologa może okazać się dawnym grodem…

- gród z XII-XIII w. - zamek/dwór z XIII w.

BŁONIE - miasto na Równinie Łowicko-Błońskiej, na zachód od Warszawy. Gród z XII - XIII w. Badania archeologiczne stwierdziły, że gród wczesnośredniowieczny składał się z dwu członów o wymiarach 100 na 120 metrów otoczonych wałem drewniano-ziemnym: obronnego stożka o wymiarach 8 na 18 metrów i wysokości około 8 metrów, oddzielonego od pozostałej części wałem i fosą, oraz podgrodzia, gdzie znajdowały się pomieszczenia mieszkalne. Gród w Błoniu wiąże się niekiedy z ośrodkiem kasztelańskim w Rokitnie wzmiankowanym w 1282.

Izabela Galicka nadmienia nawet, że w Błoniu badania archeologiczne ujawniły pozostałości po obszernym, prostokątnym domu mieszkalnym i stożek pod wieżę obserwacyjno-strażniczą. W czasie wykopalisk znaleziono tu relikty tego budynku w części północnej wykorzystujące częściowo wały grodziska; murowana ta rezydencja wyróżniała się bogatym wystrojem architektonicznym. W części południowej znaleziono relikty drewnianej wieży obserwacyjnej na kamiennym fundamencie. Rewizja budowlana z 1574 r. potwierdza tu istnienie drewnianej kurii.

Wzniesienie tej fortalicji należy wiązać z księciem Siemowitem, synem Konrada I, który fortyfikował granice swojej dzielnicy (Mazowsze Czerskie) przed ekspansją swojego starszego brata, księcia Bolesława (Mazowsze Płockie). Książę Siemowit ufortyfikował przedpole Puszczy Kampinoskiej: od zachodu były to gródek w Trojanowie 1 km od Sochaczewa położony przy ujściu Utraty do Bzury, dalej strażnica w Błoniu-Osieku, od północy podwójne wały Zamczyska, od wschodu dwór obronny na Jazdowie, gdzie w noc świetojańską 1262 r. książę został zamordowany. Grodzisko w Błoniu jest dobrze widoczne z szosy Warszawa-Poznań.

Kilka kilometrów od brwinowskich wykopalisk na północ, pod Błoniem znajdują się pozostałości ciekawego grodziska z XI wieku ROKIITNO zwanego też Łysą Górą. W czasach zamierzchłych grodziszcze prasłowiańskie, później kasztel obronny, siedziba kasztelana .W grodzie i na podgrodziu piękna przedmioty tworzyli dla książąt i wielmożów artyści rzemieślnicy, członkowie cechu rzemieślników złotników.

Grodzisko - w miejscu dawnego kasztelańskiego grodu. Podczas prac archeologicznych odnaleziono na nim relikty ceglanego budynku ze śladami charakterystycznej dla 2. ćwierci XIII w. obróbki nacięciami ukośnymi lub w jodełkę. Fundatorem mógł być książę Konrad Mazowiecki lub jego syn Siemowit I Łysa Góra – niewielkie niezalesione wzniesienie, w granicach administracyjnych miasta Błonie (północno-wschodnia część), położone na Równinie Łowicko-Błońskiej, na wschodniej krawędzi doliny rzeki Utraty. Łysa Góra jest będące owalnym stożkowym grodziskiem średniowiecznym. Od XII wieku istniał tu gród, uważany za poprzednika Błonia, w XIII i XIV w. był siedzibą kasztelanii. Gród był ufortyfikowany (wały ziemne, fosa), znajdowała się tu też ufundowana przez Bolesława Krzywoustego czworoboczna wieża – palatium. W grodzisku archeolodzy odnaleźli m.in. pozostałości warsztatu jubilerskiego. W najdawniejszych czasach ludzie mieszkali w osadach, wsiach i grodach. Grody były warowniami otoczonymi wałami z ziemi wzmocnionymi ostrokołem zbudowanym z zaostrzonych drewnianych pali. Do grodu przylegało podgrodzie - osada, której mieszkańcy (kupcy, rzemieślnicy, chłopi) pracowali na użytek grodu. Władzę w grodach w imieniu księcia sprawowali kasztelanowie (panowie grodowi). Ich władza rozciągała się też na cały przyległy teren. W ten sposób, poprzez system grodów, władca mógł (za pośrednictwem kasztelanów) kontrolować terytorium całego kraju. W czasach bez telewizji, telefonii i łączności satelitarnej było to szczególnie użyteczne, gdyż panujący nie był w stanie przebywać jednocześnie w kilku oddalonych dzielnicach państwa. Władza książęca, reprezentowana przez jego urzędników, mogła jednak dotrzeć do odległych od centrum terenów. W ten sposób grody były ośrodkami administracji państwowej jako siedziby księcia lub jego urzędników. Bezpieczeństwa grodu strzegła drużyna składająca się z wojów. Inną funkcję pełniły grody w momentach zagrożenia bezpieczeństwa państwa. Zbudowane jako umocnione warownie, stanowiły ogniwa systemu obronnego. Chroniła się do nich okoliczna ludność wiejska i były one naturalną zaporą dla obcych wojsk. Z myślą o obronnej funkcji grodów budowano je w miejscach niedostępnych: w zakolach rzek, na wzgórzach, w pobliżu jezior, wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu jako dodatkowe wzmocnienie obronności (fosy, wały ziemne).