Polska - Seminarium duchowne

Strony

Kraków, Bernardyńska 3
Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Sosnowieckiej w Krakowie – instytucja katolicka kształcąca księży dla diecezji sosnowieckiej usytuowana w Krakowie. Została powołana do istnienia przez biskupa diecezji sosnowieckiej Adama Śmigielskiego 4 czerwca 1992. Patronem Seminarium jest św.
Warszawa, Krakowskie Przedmieście 54
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca (Kościół karmelitów bosych, kościół pokarmelicki, kościół seminaryjny) – kościół znajdujący się w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście 52/54, była prokatedra Archidiecezji warszawskiej w latach 1944-1956.
Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu - katolicka uczelnia wyższa archidiecezji przemyskiej.
Budynek dawnego Seminarium Duchownego – gmach nr 7 na wzgórzu wawelskim w Krakowie. Od północy przylega do murów fortyfikacyjnych. Mieści się pomiędzy budynkiem administracji, a Domem Katedralnym.
Lubliniec, Marszałka Józefa Piłsudskiego 8
Lublin, Wyszyńskiego 6
Kościół i klasztor pomisjonarski - znajdujący się przy ul. Prymasa Wyszyńskiego 6 w Lublinie należy do kompleksu Metropolitalnego Seminarium Duchownego.
Ołtarzew, Jana Kilińskiego 20
Wyższe Seminarium Duchowne Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (SAC) w Ołtarzewie - seminarium duchowne w którym przez sześć lat kształcą się pallotyńscy alumni: przyszli księża, katecheci i misjonarze.
Budynek Seminarium Duchownego w Bydgoszczy – zabytkowy budynek oświatowy, położony przy ul. Grodzkiej 18-22 w Bydgoszczy.
Toruń, Plac Księdza Stefana Wincentego Frelichowskiego 1
Sandomierz, Żeromskiego 6
Wyższe Seminarium Duchowne w Sandomierzu – seminarium duchowne diecezji sandomierskiej Kościoła rzymskokatolickiego.
Włocławek, Prymasa Stanisława Karnkowskiego 3
Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Włocławskiej we Włocławku – rzymskokatolickie seminarium duchowne działające w ramach struktur Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Zostało erygowane 16 sierpnia 1569 r. przez ordynariusza kujawsko-pomorskiego bpa Stanisława Karnkowskiego.

Strony