Historia

Dwukondygnacyjny dwór usytuowany na niewielkim płaskowyżu powstał w końcu XVI lub na początku XVII w. Stanowił wówczas własność Jana Adolfa Frankenberga. Później był jednak parokrotnie przebudowywany. Był to budynek służący za mieszkanie dziedzicom względnie ich administratorom, jak to na pewno miało miejsce w przypadku Henckle von Donnersmarcków. Dwór w Dobieszowicach jest cenną budowlą uznaną za zabytek drugiej klasy.

        Po powrocie do domu jego pierwszą pracą był majątek Ponieńcice koło Raciborza (który był pod opieką huty "Łagiewniki"). Jednakże po krótkim czasie posądzono go o sabotaż (chodziło o uprawy buraków). Był to efekt osobistego konfliktu z jednym z działaczy partyjnych. Po powrocie do domu udało mu się znaleźć pracę w starostwie w Tarnowskich Górach (dzięki wstawiennictwu pracującego tam już wcześniej znajomego - pana Spyry). W tym czasie starostą był Grzegorzek, a wicestarostą Buczek.

           Hubert Paruzel urodził się 31 października 1919 roku w niemieckich Piekarach. Jego rodzice mieszkali w budynku naprzeciw wejścia do cmentarza. Ojciec był kolejarzem - nastawniczym 1 klasy (podczas wojny pojechał z transportem kolejowym do ZSRR, gdzie złapali go Sowieci i trafił do Szepietówki - udało mu się jednakże stamtąd powrócić). Hubert wychował się już w polskich Piekarach, gdzie chodził do szkoły. Dokonał wyboru zawodu i został absolwentem Technikum Rolniczego.

              Rogoźnik – wieś położona w niewielkiej kotlinie pomiędzy wzgórzami: Buczyna, Sadowie. według przekazów regionalnych wyrosła w borze Rogoza, między Jawornikiem (strumień Jaworznik) a pasmem wzgórz. Nazwa miejscowości wywodzi się z nazwy florystycznej – rogoza. Pierwsze zapisy nazwy miejscowości brzmiały: Rogosnic, Rogoznick, Rogosnig, Rogosenic. 

        Herb Piekar Śląskich przedstawia dwóch mężczyzn, ubranych w czarne stroje, w żółte buty i pasy. Na drugim planie widnieje zarys sanktuarium maryjnego. Tło herbu jest niebieskie. Herb został zatwierdzony w 2005 roku. Przed zmianą w herbie nie było sanktuarium, a mężczyźni trzymali się za ręce.

        W efekcie wojen pruskich Śląsk znalazł się pod władzą pruskich Hohenzollernów, co otworzyło nowy rozdział w jego historii. Piekary Śląskie, Bytom, Tarnowskie Góry i okolice nadal były dziedziczną własnością dwóch gałęzi rodu Henckel von Donnersmarck.Samo państwo pruskie pod rządami Fryderyka II (1740 - 1786) przeżywało niesamowity rozwój. Nastąpił przyrost terytorium (kosztem Rzeczypospolitej po I rozbiorze, a także po dwóch następnych), a także potężny rozwój gospodarczy przejawiający się w powstawaniu nowych manufaktur, rozwijaniu się handlu i bogacenia się państwa i obywateli.

      Dąbrówka Wielka w skład miasta wchodzi od 1975 roku. Zajmuje powierzchnię 857 ha i liczy 4251 mieszkańców (dane z 1998 roku). Najstarsze ślady pobytu człowieka na tym terenie pochodzą z neolitu( 4000-1800 lat p.n.e.) Dąbrówka jako wieś istniała już od XIII wieku. Pierwsza historyczna wzmianka o tej osadzie pochodzi z 4 października 1277 roku, kiedy biskup krakowski Paweł z Przemankowa odłączył wieś od parafii św. Małgorzaty w Bytomiu i przyłączył ją do nowo utworzonej parafii św. Piotra i Pawła w Kamieniu.

       BRZOZOWICE - do Piekar zostały przyłączone w 1975 roku. Powierzchnia wraz z Kamieniem to 565 ha. Liczba mieszkańców ok. 2058. Pierwsze wzmianki o osadzie położonej nad rzeką BRYNICĄ są datowane na wiek XIII. W XVI wieku w Brzozowicach były 44 szyby kopalń rud. W XVIII wieku istniał tu piec do odlewania żelaza sztabowego. Szybki rozwój osady datuje się dopiero od wieku XIX. W latach 1857 - 1934 czynna była kopalnia rud cynku "Cecylia" - własność Śląskich Kopalń i Cynkowni wydobywająca złoża kruszcu zalegającego tylko 100 m. pod powierzchnią ziemi.

    Szarlej liczy 9246 mieszkańców (dane z 1998 r.). w XIV wieku istniała tu już osada górnicza. Nazwa Szarlej prawdopodobnie pochodzi od demona górniczego zwanego „Szalejem”. Na terenie Szarleja czynne były liczne szyby kopalń rud żelaza i metali nieżelaznych. („Wilhelmina”), „Otto”, „Szarlej” i „Nowa Helena”). Kopalnia „Nowa Helena” była własnością spółki akcyjnej „Giesche”, posiadała cztery szyby, płuczkę, zakład sortowniczy i cztery poziomy wydobywcze na głębokości 100m. Z powodu wyczerpania złóż zakończyła eksploatację w latach 80. XX wieku.

Obszar Warowny „Śląsk” jest to polska umocniona pozycja obronna przecinająca obszar Górnego Śląska, stanowiąca niegdyś potężne pasmo warowne, broniące podstawowego rejonu przemysłowego II RP przed agresją III Rzeszy. Rozciąga się na odcinku kilkudziesięciu kilometrów od miejscowości Przeczyce na północy po miejscowość Wyry na południu. Była to linia umocnień stałych i polowych dodatkowo uzupełniona szeregiem obiektów towarzyszących lub zabezpieczających (w sumie ok. 180 budowli) [http://pl.wikipedia.org].