Tropiciele...

Większość śladów biegnących wzdłuż leśnych ścieżek to ślady spacerujących ludzi, często w pobliżu znajdziemy też ślady towarzyszących ludziom psów. Warto jednak zwrócić szczególną uwagę na tropy przecinające ścieżki w poprzek. Będą to w większości ślady dzikiej zwierzyny. Jeśli akurat nie leży śnieg, warto rozglądać się w miejscach mulistych lub piaszczystych. Na takim podłożu tropy są niejednokrotnie bardziej wyraźne niż na śniegu.

Najczęściej natkniemy się na tropy saren. Żyje ich w lesie Dioblina i na okolicznych łąkach od kilku do kilkunastu sztuk. Jest to u nas najpospolitszy ssak kopytny. W zimie futro sarny przybiera jaśniejszą, szarobrązową barwę, a na zadzie rzuca się w oczy biała plama tzw. lusterko. Trop sarny to odbicie dwóch wąskich zaostrzonych racic o długości około 4-5cm. W niektórych sytuacjach odbijają się ponadto tylne racice zwane szpilami.

Poza sarnami dość często można natknąć się na trop lisa. Od podobnych śladów psa, można go odróżnić po wydłużonym kształcie oraz wolnej przestrzeni pomiędzy odbiciami poszczególnych opuszek. Długość tropu wynosi około 5cm. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że zwłaszcza w głębokim i świeżym śniegu tropy zwierząt będą nieco większe niż na twardym podłożu. Bardzo charakterystyczny dla lisa jest sposób poruszania się tzw. "sznurowanie", po którym najłatwiej go rozpoznać. W tym układzie tropy znajdują się dokładnie jeden za drugim w odległości około 30cm.

Charakterystyczne i stosunkowo nietrudne w identyfikacji są tropy wiewiórek. Odbicie wszystkich czterech łap, tego powszechnie znanego gryzonia, przypomina wyglądem motyla z rozłożonymi skrzydłami. Spacerując po piekarskim lesie na tropy tego ssaka natkniemy się najczęściej w pobliżu ogródków działkowych. Odbicie łapy przedniej ma długość 4cm, a tylnej około 5cm. Tropy wiewiórki mogą się nagle urwać w miejscu, w którym zwierzę wskoczyło na drzewo. Wiewiórki nie zapadają w sen zimowy i przez całą zimę aktywnie poszukują pożywienia, korzystając między innymi ze zgromadzonych zapasów.

Na łąkach przylegających do lasu uważny obserwator wypatrzyć może ślady zająca. W zależności od sposobu poruszania się tropy zająca będą się różnić układem. Żerujący spokojnie zając porusza się powoli i zostawia za sobą wydłużone ślady tylnych łap o długości kilkunastu centymetrów. Między nimi odbite będą łapy przednie. Natomiast zając poruszający się skokami zostawia tropy pogrupowane w czwórki, gdzie najpierw odbite są przednie łapy jedna za drugą, a następnie tylne obok siebie. W tym wypadku odbicia pojedynczych łap przybierają kształt kropli o długości 5-6cm, a długość skoku to średnio 120cm.

Zachęcamy do zimowych spacerów po lesie. Tropy pozwalają nie tylko na stwierdzenie, jakie zwierzęta tutaj żyją. Uruchamiając wyobraźnię, możemy z nich odczytać wiele szczegółów z życia skrytych i płochliwych zazwyczaj ssaków. Warto uważnie przyglądać się temu, co znajduje się pod stopami. Przy odrobinie szczęścia można natknąć się na tropy, które pozwolą zajrzeć na chwilę do tajemniczego i fascynującego świata dzikich zwierząt.