Kamienica Simonettich - Atrakcje
Stronicowanie
Budynek Dyrekcji Kolei Państwowych, a właściwie kompleks 7 obiektów (pięciu połączonych ze sobą biurowców i dwóch budynków mieszkalnych, spełniających po drugiej wojnie światowej funkcję budynków biurowych, jeden z nich do chwili obecnej) o łącznej kubaturze 101 tys.
Kamienica Emila Wedla – kamienica zbudowana w 1893 roku przy skrzyżowaniu ulic Szpitalnej oraz Górskiego na warszawskim Śródmieściu.
W zachowanej do dziś 4-piętrowej oficynie znajdującej się z tyłu budynku Emil Wedel prowadził swój zakład cukierniczy od 1865 roku.
Pałac Przezdzieckich (lub Pałac Przezdzieckich; znany też jako „Pałacyk MSZ”) – pałac mieszczący się przy ul. Foksal 6 w Warszawie w dzielnicy Śródmieście.
Jego pierwszym właścicielem był Konstanty Przezdziecki.
Ulica Szpitalna w Warszawie – ulica warszawskiego Śródmieścia, biegnąca od zbiegu ulic Brackiej i Kruczej do Placu Powstańców Warszawy (niegdyś aż do ul. Świętokrzyskiej).
Cytadela Warszawska – twierdza w Warszawie. Po upadku powstania listopadowego twierdza była punktem kontrolno-pacyfikacyjnym na całą Warszawę, będącą ośrodkiem polskiego ruchu niepodległościowego.
Zbór Warszawa-Centrum Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego – jeden z czterech zborów adwentystycznych w Warszawie, należący do okręgu mazowieckiego diecezji wschodniej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP.
Pastorem zboru jest kazn. sen. Zbigniew Makarewicz.
Kościół parafialny pw. św. Karola Boromeusza w Warszawie znajduje się przy ul. Chłodnej 21 na Mirowie. Wybudowany w latach 1841-1849 w stylu neorenesansowym według projektu Henryka Marconiego.
Miejscowa parafia jest czwartą z kolei (po kościele NMP na Nowym Mieście, katedrze św. Jana i kościele św.
Gmach Krajowej Kasy Oszczędności (zwany również Kasą Pożyczkową Przemysłowców Warszawskich) - budynek zbudowany na warszawskim Śródmieściu w latach 1890-1901.
Pałac Hołowczyca – nieistniejący pałac zbudowany w 1820 roku na warszawskim Śródmieściu, przy ul. Nowy Świat 31 u zbiegu z ulicą Chmielną. Został wykonany według projektu Antonia Corazziego. Rozebrany w 1912 roku.
Stronicowanie
