Ta strona wykorzystuje pliki cookies w celu prawidłowego świadczenia usług, wygody użytkowników i zbierania statystyk. Poprzez dalsze korzystanie z tej strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies. Możesz kontrolować pliki cookies korzystając z ustawień swojej przeglądarki. Aby uzyskać dodatkowe informacje kliknij tutaj.
Muzeum Rzemiosł Artystycznych i Precyzyjnych przy Cechu Złotników, Zegarmistrzów, Optyków, Grawerów i Brązowników m.st. Warszawy, zwane też Muzeum Zegarów - muzeum w Warszawie, przy ul.
Stare Miasto w Warszawie – najstarszy ośrodek miejski Warszawy będący zwartym zespołem architektury zabytkowej, przeważnie z XVII i XVIII wieku o średniowiecznym układzie zabudowy, otoczone pierścieniem murów obronnych z XIV–XVI wieku.
Jego obszar jest stosunkowo niewielki.
Rycerska – ulica warszawskiego Starego Miasta, biegnąca od ul. Wąski Dunaj do ul. Piekarskiej.
Nazwa ulicy pochodzi od Baszty Rycerskiej znajdującej się w zachodniej części wewnętrznych murów obronnych Starej Warszawy.
Tankred i Klorynda – grupa rzeźbiarska z białego marmuru, wykonana we Florencji na zamówienie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego pod koniec XVIII wieku, znajdująca się obecnie w Puławach na terenie zespołu pałacowo-parkowego.
Rzeźba przedstawia bohaterów rozgrywającego się w epoce krucjat włoski
Kamienica Pod Okrętem – kamienica przy ulicy Świętojańskiej 31 na warszawskim Starym Mieście. Swoją nazwę zawdzięcza płaskorzeźbie okrętu, umieszczonej nad wejściem.
Jej historia sięga XV wieku, a od 1645 roku była domem murowanym.
Ratusz Starego Miasta w Warszawie – nieistniejący budynek ratusza Starej Warszawy, funkcjonujący w okresie od XV do początku XIX wieku, który znajdował się pośrodku rynku Starego Miasta.
Władzę nad miastem sprawował przez długi czas po lokacji zasadźca miasta, którym był pełnomocnik księcia – wójt z
Plon – płaskorzeźba znajdująca się na jednym z budynków na skrzyżowaniu ulicy Katowickiej z ulicą Zwycięzców na Saskiej Kępie w Warszawie. Została wykonana w ramach zmian wprowadzanych przez Biuro Odbudowy Stolicy po II wojnie światowej. Autorem płaskorzeźby jest Jerzy Jarnuszkiewicz.
Hotel Polski – otwarty w 1808 r. w pałacu Witosławskiego przy ulicy Długiej 29 w Warszawie, funkcjonował do wybuchu powstania warszawskiego. Wiosną 1943 r. utworzono tam ośrodek internowania dla Żydów posiadających paszporty państw południowoamerykańskich. 24 sierpnia 1944 r.
